Young at body, old at heart

I realized that I’ve grown really old at heart in the past few years. People my age consider themselves young and they are right. But I’ve always felt very old and with each year passing by, I feel like my life is ending and I’m worried that I’ve wasted my life doing nothing.

I know things can change. I know that I should be on that “do the things you want to do in life” positive type of attitude. I know that I should relax and enjoy all that I can every day. I know all of that, but somehow I can’t do it. When I go to bed at night and the day has ended, I realize that I’ve wasted my day stressing out about everything and anything and haven’t enjoy a minute. I always feel like shit and I rarely find things that I like.

I’ve wasted my 20’s thinking I’m old and feeling like my life is about to end any day now. Which could possibly be true, but also it might not.

I have so many wishes and goals and hopes. But I should really put one on the top and that’s it to find a way to be positive and enjoy every moment for itself without thinking about what’s going to happened throughout the day. I should find a way to be present.

Everything else should be second.


I need a NEW life

I need a new life.

I need a new city to roam. New streets to explore. New architecture to admire. New food to taste. New air to breath.

I need new people. New people to befriend. New people to talk to, new people to listen. New people stories to be inspired by.

I need a new job. New job to learn and do. New job to enjoy. New job to make new money. New job to be proud of. New job to identify with.

I need a new pair of shoes. New pants. New shirt and a new skirt and a new dress. New bag. I need a new style. New look.

I need a new bicycle. New books. New camera. New pens and a new notebook. New skills. New ideas. New experiences.

I need new stories. New happenings.

I need a new perspective.

I need a new way of life.

I need a new life.

High voltage ~ Висок напон

My head is throbbing, my vision is unclear.

Keep your eyes closed, focus on the darkness. Massaging my temples eases the tension a bit. For the moment. Clockwise circles, clockwise circles, clockwise circles…

I give up!

Get up! Can’t be in bed all day… I have to work on new designs. I might just come up with something decent today. I have to work on more tasks, make more cents. I have to keep reading and move to the next book. I have to… I have to… I have to do all these pointless stuff that doesn’t really change anything. But I have to.

…Strange but familiar vibrations are passing through my body as if you touch me, you’ll get electrocuted. Tension… I have to relax a bit… I have to work… Relax…

Work! I’m 27 and I don’t have any work experience, not a penny in the bank, nor any future prosperity.

…I took my daily vitamins and a painkiller, I hope they’ll help, but I doubt it.

Главата ми тропа, визијата ми е нејасна.

Само држи ги очите затворени, фокусирај се на темнината. Масирањево на слепоочниците ми помага да се намали тензијата барем малку. Моментално. Кругови во насока на стрелките на часовникот, кругови во насока на стрелките на часовникот, кругови во насока на стрелките на часовникот…

Се предавам!

Стани! Не можам да бидам цел ден во кревет… Морам да работам на нови дизајни. Можеби денес ќе осмислам нешто пристојно. Морам да работам да повеќе задачи, да заработам повеќе центи. Морам да продолжам да читам и да преминам на наредната книга. Морам… морам… морам да ги правам сите овие бесмислени нешта кои ништо не менуваат. Но морам.

….Чудни но познати вибрации поминуваат низ моето тело како да ако ме допреш, ќе претрпиш електричен удар. Тензија… морам да се релаксирам малку… Морам да работам… Релаксирање…

Работи! Имам 27 години и немам еден ден работен стаж, ниту еден денар во банка, ниту просперитет за иднина.

…Ги испив дневните витамини и апче против болка, се надевам дека ќе помогнат, но се сомневам.

Two bicycles, two ice creams and one bench ~ Два велосипеда, два сладоледа и една клупа

Two nights in a row, friday and saturday, you and me rode are bikes to the city park and relaxed on one of the many benches, surrounded by people of all ages.

I was feeling a bit depressed and wasn’t in the mood for anything other than being outside in a chase of a much needed cool breeze. I love riding a bicycle, feeling the smooth surface under the wheels, gliding between all types of beings that make all sorts of movements, letting the current of air purify me of all bad energy. Riding a bicycle is my favorite kind of therapy.

I have a hate/love relationship with the feeling of being worthless. It’s sound odd, but sometimes it’s what I need to move forward. At the moment of self hate I feel desperate, like a mouse stuck in a labyrinth, miserably searching for a way out. The important thing is to never stop searching. Always keep going no matter how meaningless it seems. Once you pass that wretched moment of distress and self-pity you’ll get motivated to fight even stronger. Feeling worthless at moments, serves as a filter of clearing out your vision of what you want.

Right there, right than, all I wanted was you by my side and that tasty big Magnum I had. It’s safe to say it was a good weekend.

Две вечери по ред, петок и сабота, јас и ти си ги возевме нашите велосипеди до Градски парк и се релаксиравме на една од многуте клупи, опколени со луѓе од сите возрасти.

Се осеќав малку депресивно и не бев расположена за ништо друго освен да бидам надвор во бркотница за многу потребното свежо ветре. Обожавам да возам велосипед, да ја осеќам мазната површина под тркалата, да се лизгам помеѓу разни суштества кои прават разни движења, да дозволам движењето на воздухот да ме прочисти од сета лоша енергија. Возење велосипед е мојот омилен вид на терапија.

Имам омраза/љубов сооднос со она чувство кога мислиш дека си безвреден. Делува необично, но понекогаш токму тоа ми треба да за продолжам напред. Во моментот на само-омразата се осеќам очајно, како глувче заглавено во лавиринт, мизерно барајќи излез. Важната работа е никогаш да не престанеш да бараш. Секогаш продолжи да се движиш без разлика колку незначајно да делува. Тогаш кога ќе го поминеш грдиот момент на стрес и само-сожалување ќе се мотивираш да се бориш уште посилно. Да се чувствуваш безвреден на моменти, служи како филтер за прочистување на твојата визија за она што го сакаш.

Токму тогаш, токму таму, се што сакав е ти да бидеш покрај мене и оној вкусен голем Магнум кој го јадев. Слободно можам да кажам дека беше убав викенд.