keep going forward

Two bicycles, two ice creams and one bench ~ Два велосипеда, два сладоледа и една клупа

Two nights in a row, friday and saturday, you and me rode are bikes to the city park and relaxed on one of the many benches, surrounded by people of all ages.

I was feeling a bit depressed and wasn’t in the mood for anything other than being outside in a chase of a much needed cool breeze. I love riding a bicycle, feeling the smooth surface under the wheels, gliding between all types of beings that make all sorts of movements, letting the current of air purify me of all bad energy. Riding a bicycle is my favorite kind of therapy.

I have a hate/love relationship with the feeling of being worthless. It’s sound odd, but sometimes it’s what I need to move forward. At the moment of self hate I feel desperate, like a mouse stuck in a labyrinth, miserably searching for a way out. The important thing is to never stop searching. Always keep going no matter how meaningless it seems. Once you pass that wretched moment of distress and self-pity you’ll get motivated to fight even stronger. Feeling worthless at moments, serves as a filter of clearing out your vision of what you want.

Right there, right than, all I wanted was you by my side and that tasty big Magnum I had. It’s safe to say it was a good weekend.


Две вечери по ред, петок и сабота, јас и ти си ги возевме нашите велосипеди до Градски парк и се релаксиравме на една од многуте клупи, опколени со луѓе од сите возрасти.

Се осеќав малку депресивно и не бев расположена за ништо друго освен да бидам надвор во бркотница за многу потребното свежо ветре. Обожавам да возам велосипед, да ја осеќам мазната површина под тркалата, да се лизгам помеѓу разни суштества кои прават разни движења, да дозволам движењето на воздухот да ме прочисти од сета лоша енергија. Возење велосипед е мојот омилен вид на терапија.

Имам омраза/љубов сооднос со она чувство кога мислиш дека си безвреден. Делува необично, но понекогаш токму тоа ми треба да за продолжам напред. Во моментот на само-омразата се осеќам очајно, како глувче заглавено во лавиринт, мизерно барајќи излез. Важната работа е никогаш да не престанеш да бараш. Секогаш продолжи да се движиш без разлика колку незначајно да делува. Тогаш кога ќе го поминеш грдиот момент на стрес и само-сожалување ќе се мотивираш да се бориш уште посилно. Да се чувствуваш безвреден на моменти, служи како филтер за прочистување на твојата визија за она што го сакаш.

Токму тогаш, токму таму, се што сакав е ти да бидеш покрај мене и оној вкусен голем Магнум кој го јадев. Слободно можам да кажам дека беше убав викенд.

Advertisements