Face yourself

Be alone. Spend couple of days or a whole week detached from the world, so you can connect with yourself.

It’s sounds like an easy task. In a way it is, you can surely do it. But what will you learn? I thought it’d be great to take a break from humans and just enjoy myself and the simple things I like. I read books. I played video games. I watched tv shows and movies. I drew. I worked on learning 3d modeling. I did a lot of things.

But I didn’t do anything. I just spend a lot of time on the sofa, in front of my laptop. Time went by, a week was finished. I didn’t do anything and I was exceedingly aware of that. Aware of the time I wasted. Aware of my failures. Aware of my solitary.

“You’re a loser…”. “You can’t do anything”. “You wasted your life and accomplished nothing!”. “Loser!”. “Everyone is moving forward and you can’t move a level from the bottom.”. “Failure!”.

Who knew there were voices?

I isolated myself from the society and looked myself closely, thoroughly, intimately. I met myself. Look at me, touch me, turn me and twist me around, explore me, learn about me. This is me. This! There’s nothing you can do about it now, this is what I am and this is what I did. You like it?

I faced myself. I was confident and unruffled; I broke. I felt like I was lured in a corner and life kicked me and punched me and pounded me, stroked me, whipped me, trashed me, broke me!

I broke.

But I faced myself. And I like myself as a person, I just don’t like my life. I feel like I can do so much more. Now knowing that, I will try even harder to achieve all that I want and earn all that I deserve.

Face yourself. It won’t be easy, but it’s worth it.

I need a NEW life

I need a new life.

I need a new city to roam. New streets to explore. New architecture to admire. New food to taste. New air to breath.

I need new people. New people to befriend. New people to talk to, new people to listen. New people stories to be inspired by.

I need a new job. New job to learn and do. New job to enjoy. New job to make new money. New job to be proud of. New job to identify with.

I need a new pair of shoes. New pants. New shirt and a new skirt and a new dress. New bag. I need a new style. New look.

I need a new bicycle. New books. New camera. New pens and a new notebook. New skills. New ideas. New experiences.

I need new stories. New happenings.

I need a new perspective.

I need a new way of life.

I need a new life.

High voltage ~ Висок напон

My head is throbbing, my vision is unclear.

Keep your eyes closed, focus on the darkness. Massaging my temples eases the tension a bit. For the moment. Clockwise circles, clockwise circles, clockwise circles…

I give up!

Get up! Can’t be in bed all day… I have to work on new designs. I might just come up with something decent today. I have to work on more tasks, make more cents. I have to keep reading and move to the next book. I have to… I have to… I have to do all these pointless stuff that doesn’t really change anything. But I have to.

…Strange but familiar vibrations are passing through my body as if you touch me, you’ll get electrocuted. Tension… I have to relax a bit… I have to work… Relax…

Work! I’m 27 and I don’t have any work experience, not a penny in the bank, nor any future prosperity.

…I took my daily vitamins and a painkiller, I hope they’ll help, but I doubt it.

Главата ми тропа, визијата ми е нејасна.

Само држи ги очите затворени, фокусирај се на темнината. Масирањево на слепоочниците ми помага да се намали тензијата барем малку. Моментално. Кругови во насока на стрелките на часовникот, кругови во насока на стрелките на часовникот, кругови во насока на стрелките на часовникот…

Се предавам!

Стани! Не можам да бидам цел ден во кревет… Морам да работам на нови дизајни. Можеби денес ќе осмислам нешто пристојно. Морам да работам да повеќе задачи, да заработам повеќе центи. Морам да продолжам да читам и да преминам на наредната книга. Морам… морам… морам да ги правам сите овие бесмислени нешта кои ништо не менуваат. Но морам.

….Чудни но познати вибрации поминуваат низ моето тело како да ако ме допреш, ќе претрпиш електричен удар. Тензија… морам да се релаксирам малку… Морам да работам… Релаксирање…

Работи! Имам 27 години и немам еден ден работен стаж, ниту еден денар во банка, ниту просперитет за иднина.

…Ги испив дневните витамини и апче против болка, се надевам дека ќе помогнат, но се сомневам.

Two bicycles, two ice creams and one bench ~ Два велосипеда, два сладоледа и една клупа

Two nights in a row, friday and saturday, you and me rode are bikes to the city park and relaxed on one of the many benches, surrounded by people of all ages.

I was feeling a bit depressed and wasn’t in the mood for anything other than being outside in a chase of a much needed cool breeze. I love riding a bicycle, feeling the smooth surface under the wheels, gliding between all types of beings that make all sorts of movements, letting the current of air purify me of all bad energy. Riding a bicycle is my favorite kind of therapy.

I have a hate/love relationship with the feeling of being worthless. It’s sound odd, but sometimes it’s what I need to move forward. At the moment of self hate I feel desperate, like a mouse stuck in a labyrinth, miserably searching for a way out. The important thing is to never stop searching. Always keep going no matter how meaningless it seems. Once you pass that wretched moment of distress and self-pity you’ll get motivated to fight even stronger. Feeling worthless at moments, serves as a filter of clearing out your vision of what you want.

Right there, right than, all I wanted was you by my side and that tasty big Magnum I had. It’s safe to say it was a good weekend.

Две вечери по ред, петок и сабота, јас и ти си ги возевме нашите велосипеди до Градски парк и се релаксиравме на една од многуте клупи, опколени со луѓе од сите возрасти.

Се осеќав малку депресивно и не бев расположена за ништо друго освен да бидам надвор во бркотница за многу потребното свежо ветре. Обожавам да возам велосипед, да ја осеќам мазната површина под тркалата, да се лизгам помеѓу разни суштества кои прават разни движења, да дозволам движењето на воздухот да ме прочисти од сета лоша енергија. Возење велосипед е мојот омилен вид на терапија.

Имам омраза/љубов сооднос со она чувство кога мислиш дека си безвреден. Делува необично, но понекогаш токму тоа ми треба да за продолжам напред. Во моментот на само-омразата се осеќам очајно, како глувче заглавено во лавиринт, мизерно барајќи излез. Важната работа е никогаш да не престанеш да бараш. Секогаш продолжи да се движиш без разлика колку незначајно да делува. Тогаш кога ќе го поминеш грдиот момент на стрес и само-сожалување ќе се мотивираш да се бориш уште посилно. Да се чувствуваш безвреден на моменти, служи како филтер за прочистување на твојата визија за она што го сакаш.

Токму тогаш, токму таму, се што сакав е ти да бидеш покрај мене и оној вкусен голем Магнум кој го јадев. Слободно можам да кажам дека беше убав викенд.

I don’t mind being alone ~ Не ми смета да бидам сама

I don’t mind being alone.

Alone on my bicycle riding through the city. Alone on my balcony  reading a book. Alone in my bed watching a movie. Alone in my leaving room on my laptop listening to music. Alone in the market shopping for groceries. Alone in the bookstore searching for a new read.

I don’t mind going for a cup of coffee with some friends, sometimes it’s good to talk to someone or just be around people. But, I mostly enjoy things I can do on my own. Being with yourself it’s liberating, you don’t have to watch what you say or do.

I don’t mind being alone, I’m not lonely, I just like spending time with myself.

Не ми смета да бидам сама.

Сама на мојот велосипед возејќи низ градот. Сама на балкон читајќи книга. Сама во кревет гледајќи филм. Сама во дневна пред лаптоп слушајќи музика. Сама во продавница купувајќи намирници. Сама во книжара барајќи ново четиво.

Не ми смета да отидам на кафе со пријатели, понекогаш добро е да поразговараш со некого или едноставно да бидеш со луѓе. Но, претежно уживам во работи кои можам да ги правам сама. Да се биде сам со себе е ослободувачки, не мора да внимаваш што ќе кажеш или ќе направиш.

Не ми смета да сум сама, не сум осамена, едноставно сакам да поминувам време сама со себе си.

Money isn’t everything, but… ~ Парите не се се’, но…

We all know the cliche saying that money isn’t everything, but for plenty of reasons I disagree.

I love photography, so there’s nothing more that I want than a good camera. They say that as long as you’re creative and think outside the box, you don’t really need a good camera to take an interesting photo. But, from my modest experience I’ve learned that that’s not true. You can find yourself in a perfect place in the perfect timing and snap a unique photo, but if it’s not with a good camera, it will probably be a bit blurry, unfocused and with poor resolution. I hate that. Unfortunately, I face that problem way too often. My camera can’t handle the things I want to photograph and at the moment, I can’t afford getting a good one. So, the reality is: if you want to do a professional photography, you got to have an appropriate equipment. And that costs a lot. A camera or two, maybe few lenses, a good laptop that can handle good editing programs, the programs itself… I dream about having all of that. Not because I’m a materialist, but because I want to express myself in the best possible way and show the world my own perspective.


(not my photo)

Another thing I like is drawing. Now you’ll think, well okay, that’s easy. Just pick up a pen and paper and start drawing. And that’s great, that’s what I always do and enjoy. But I would like to do more than that. I would like to do graphic design, creative drawings, logos, things like that. I also have an idea for a t-shirt brand, but that’s a long story. Again, the reality is: you need an appropriate equipment. A good computer, programs, a graphic tablet, a scanner, a color printer, a light table, endless office supplies, etc. And that costs a lot.


(not my photo)

I try not to get discourage by all that. Since the beginning of this year, I try to live by this words: don’t quit the chase. It simple. Don’t stop going after what you want. Do whatever you can, everything is a step closer to you goal. So for now, I’ll keep on taking photos with my pathetic little camera and I’ll keep on drawing on a piece of paper. I’ll keep on working on my ideas.

Сите ја знаеме онаа клише изрека дека парите не се се’, но имам многу причини поради кои нема да се согласам со тоа.

Обожавам фотографија, па не постои ништо што сакам повеќе од добар апарат. Велат дека доколку си креативен и мислиш надвор од кутијата, тогаш не ти е потребен добар апарат за да направиш интересна фотка. Но, од моето скромно искуство научив дека тоа не е вистина. Можеш да се најдеш себе си на перфектното место во перфектен тајминг и да сликнеш уникатна фотка, но ако не е направена со добар апарат, најверојатно ќе биде малку замаглена, нефокусирана и со слаба резолуција. Го мразам тоа. За жал, пречесто се соочувам со тој проблем. Мојот апарат не може да го извади тоа што посакувам и во моментов, не можам да си дозолам подобар. Па, реалноста е: ако сакаш да се занимаваш со професионална фотографија, мора да поседуваш соодветна опрема. А тоа чини премногу. Еден или два апарати, можеби неколку леќи, добар лаптоп што ќе подржува добри програми за едитирање, самите програми… сонувам за еден ден да го имам сето тоа. Не затоа што сум материјалист, туку затоа што сакам да се изразам на најдобар можен начин и да му ја покажам на светот мојата перспектива.

Уште една работа која сакам да ја правам е цртање. Сега би помислиле, епа океј, тоа е лесно. Само земи пенкало и лист и започни да црташ. И тоа е супер, токму тоа и го правам и уживам правејќи го. Но би сакала да правам многу повеќе од тоа. Би сакала да работам графички дизајн, креативно цртање, дизајни на лого, и слично. Исто така имам и идеја за бренд на маици, но тоа е долга приказна. Повторно, реалноста е: потребна ти е соодветна опрема. Добар компјутер, програми, графички таблет, скенер, принтер, светлечка подлога, бескраен канцелариски прибор, итн. А тоа чини многу.


(not my photo)

Се трудам да не се обесхрабрам од сето тоа. Од почетокот на оваа година, се трудам да живеам со овие зборови: не ја прекинувај бркотницата. Не престанувај да го бркаш тоа што го посакуваш. Прави го тоа што можеш, се’ претставува чекор поблиску до твојата цел. За сега, ќе продолжам да фотографирам со мојот патетичен мал апарат и ќе продолжам да цртам на парче хартија. Ќе продолжам да работам на моите идеи.